Gelaagdheid

Nu de zon zich vaker laat zien, de temperatuur weer een stijgende lijn kent en de dagen zich langzaam uitrekken, ga ik weer vol goede moed én enthousiasme de tuin in.

Dit jaar ben ik voornemens het anders aan te gaan pakken. Waar ik afgelopen jaar nog het tuinseizoen in denderde en met té veel kracht en energie de strijd aanging met het opruimen van de overblijfselen van het jaar ervoor, kies ik nu voor dosering. Met het doseren hoop ik te voorkomen dat mijn lichaamsdelen binnen ‘no time’ zo pijnlijk zijn dat ik de rest van het seizoen eigenlijk maar weinig kan.

Stukje voor stukje bekijk ik de border aan de zijkant van het huis (ik begin dichtbij), bedenk ik opnieuw wat de plannen ook maar weer waren en ga ik, met een hoofd vol plannen en dromen, met mn handen de nu nog koude grond in. Ik hark oud blad weg, haal afgevallen takken tussen de verstilde bloemstengels weg en verbaas mij ieder jaar weer over hoe sterk de natuur is. Blaadjes van de vaste planten steken alweer stoer boven de grond. Wat een veerkracht!

Ik snoei, verplant, scheur te groot geworden pollen in tweeën en geniet regelmatig van het werk dat ik heb verricht. Even een pauze met een kopje koffie. En tijdens die pauze ‘dwing’ ik mezelf tevreden te zijn met het ‘kleine’ beetje wat ik heb gedaan. Dat dwingen klinkt wellicht dwangmatig maar ik heb dat nodig in het leerproces om wat vaker stil te staan en blij te zijn met wat er is. En dan met name, ‘wat ík heb gedaan’. En dat, met heel veel kleine beetjes (en heel veel hulp!), de tuin óók weer netjes wordt.  Het herhalen helpt. Het is nodig. Iedere keer opnieuw.

Het helpt om aanvallen van grote frustraties te voorkomen. Want hoeveel ik ook geleerd heb de afgelopen tig jaar, is mijn gedrevenheid soms ook mijn grootste valkuil. Bij veel wat ik doe en waar ik best heel trots op mag zijn, is bagatelliseren mijn grootste vijand. Dat stukje zelfkritiek is vaak nog te sterk. Dat is iets waar ik ‘onbewust’ voor kies. Het is goed geworteld. En het is iets wat veel raakt. Het raakt een stukje gebrek aan zelfvertrouwen, het niet kunnen ‘loslaten’ van wat ik vroeger allemaal wel kon’. Maar het raakt ook een maatschappij die best heel kritisch is en het lastig maakt om mee te dealen, wanneer je een andere plek hebt moeten innemen.

Het kunnen kiezen voor werkzaamheden die mij het gevoel geven sterk te kunnen & mogen zijn is voor mij heel belangrijk. Zo fijn om mijn capaciteiten op het gebied van creatief denken en doen in te kunnen zetten, mensen te kunnen verbinden en dat alles in omgevingen waarin ik mijzelf gezien voel en word… De keuze om dit pad te bewandelen is mijn keuze. En ik maak deze keuze omdat het klopt. Het wordt mijn Ikigai.

Dat ik mijzelf wél mag zien heeft dus veel herhaling nodig. Wat zelfliefde. Wat laagjes hardheid, wat oude gewoontes en overtuigingen beetje voor beetje los te laten. Steeds meer.  Het voelt soms als niet makkelijk. Het piept en kraakt zo nu en dan. Ik denk dat ergens de angst schuilt dat het loslaten ook weer wat nieuws met zich meebrengt. Dat het nieuwe een verandering betekent, dat staat vast. Dat deze verandering een goede is? Daar geloof ik in.

En wanneer ik er zo over nadenk dan is het ‘nieuwe’ helemaal niet zo ‘nieuw’. Het is er altijd al. Het is de rust die ik in mij zit (en waar ik vaak naar verlang). De creatieve geest heb ik gewoon. En ik kán mensen verbinden.  Het loslaten van ‘het oude’ is bijna net als bij de vaste plantjes die ieder jaar weer hun nieuwe blad laten zien. Het loslaten van wat niet meer nodig is zorgt voor ruimte om te groeien.

Ieneke